Pani Dee, to jest Frank Galvin.
Nasz dobry przyjaciel i znakomity adwokat.
Jaka szkoda, że to właśnie jego spotkało.
Znałem go trochę z Loży. Wspaniały człowiek.
Co za nieszczęście.
Gdybym mógł jakoś pomóc,
proszę dzwonić bez wahania.
NEKROLOGI
Gdybym mógł jakoś pomóc...
Co to?
Moja wizytówka.
Co to, do cholery, jest?
Byłem przyjacielem pańskiego ojca.
Wcale nie znał pan mego ojca.
Wynocha stąd.
- Za kogo pan się uważa? - Przepraszam.
- Znasz mnie. - Masz tu więcej nie przychodzić.
- Zrozumiano? - Rozmawiałem z chłopakiem.
Tam ludzie opłakują zmarłych.
DOM POGRZEBOWY
Pat mówi: "Jest taki nowy bar,
gdzie za pół dolara dają piwo, darmowy obiad
i jeszcze na zapleczu cię przelecą".
- Jeszcze jednego? - Tak. Dla wszystkich.
Mike mówi: "Chwileczkę".
"Jest taki bar, gdzie za pół dolara
dają piwo, darmowy obiad i jeszcze na zapleczu cię przelecą?"
Pat na to: "Zgadza się". "Byłeś kiedyś w tym barze?"
On na to: "Nie, ale moja siostra była".
Tak, dla wszystkich.
Frankie?
W porządku?
Wstawaj.
Co tu się, do cholery, dzieje?
Coś ty robił?
Sally Doneghy do mnie zadzwoniła.
Kto to?
Za 10 dni masz być w sądzie, a ty jeszcze nawet ich nie poznałeś.
Sally Doneghy? Kto to?
Jeden zawszony list na półtora roku.
Ja załatwiam ci sprawy, a ty co?
Nabrali do ciebie zaufania.
Przyjdą tu w południe. Tylko spójrz na ten burdel.
Załatwiłem ci spotkanie z biegłym lekarzem.
Pamiętasz, jak się nazywa? Dr Gruber?
To już półtora roku, a ciągle ja wszystko załatwiam.
Za dwa tygodnie masz być w sądzie,
a założę się, że nawet nie zajrzałeś do akt.
A kim ty jesteś? Moją niańką?
Posłuchaj mnie.
Posłuchaj, bo skończyłem z tobą.
Mam już tego dość.
Nie zmienisz się.
Rozejrzyj się. Co ma się zmienić?
Myślisz, że w przyszłym tygodniu albo miesiącu coś się zmieni?
Będzie dokładnie tak samo.
Załatwiłem ci dobrą sprawę.
Kurę znoszącą złote jaja.
Przypilnuj jej, a zaopiekuje się tobą.
Ale ja mam dość.
Dość już mam tego gówna.
Życie jest za krótkie, Frankie.
A ja robię się za stary.
DZWONIŁ SĘDZIA GEARY. JUTRO LUNCH? ZARAZ WRACAM. CLARE.
A niech to.
Przepraszam pana.
Pani Doneghy. Frank Galvin.
- Dlaczego pani nie weszła? - Było zamknięte.
Przepraszam.
Mam nadzieję, że to pani nie zniechęciło.
Proszę wejść. Zaproponowałbym kawę, ale zdaje się, że moja sekretarka wyszła.
To nie jest dobra sprawa, to bardzo dobra sprawa.
Młoda, zdrowa kobieta idzie do szpitala rodzić trzecie dziecko i...
To przechodzi ludzkie pojęcie. Dostaje zły środek znieczulający.
- Kochamy ją z Kevinem. - Nie wątpię.
Ale co możemy zrobić? Ona nie wie, kto ją odwiedza.
Wiem. Byłem tam.
- Widział ją pan? - Tak.
Moją siostrę? Wie pan, jaka była piękna?
Mąż ją zostawił i zabrał dzieci.
Zostawiają tam człowieka, żeby umarł.
Nic ich nie obchodzi. Nikogo nic nie obchodzi.
Przyjęli ją do "Domu Patrioty", ośrodka chorób przewlekłych w Arlington.
Stała opieka. Żądają 50.000 dolarów na pokrycie kosztów.
50.000?
Nie chcę jej zostawiać. Kevin...
I ojciec Laughlin powiedzieli, że to wola boża.
Rozumiem.
Lekarz kazał mi się wyprowadzić na Zachód. Wtedy założyliśmy sprawę.
- Nie chcieliśmy wnosić pozwu. - Rozumiem.
Kevin ma na dwa lata pracę w Tucson.
Zadzwonili i kazali przyjeżdżać.
To dobry człowiek. Chce dobrze.
Proszę wejść.
To mój mąż.
Proszę. Proszę usiąść.
Przeprosiłem już pana żonę, że tutaj się spotykamy, ale mam sprawę w sądzie.
- Wszędzie pełno papierów. - Nic nie szkodzi.
- Mówiłem też, że to dobra sprawa. - Odwiedził ją w szpitalu.
Może otrzymam bardzo ważne, potwierdzające zeznania dr. Grubera.
Ciężko sprawić, aby jeden lekarz zeznawał, że inny dopuścił się zaniedbania, ale...
Archidiecezja pytała, kto jest naszym adwokatem, bo zbliża się termin rozprawy.
Wątpię, że będzie jakakolwiek rozprawa.
Powiedzieliśmy im, że nie chcemy, żeby to się tak skończyło.
Rozumiem państwa.
- Tylko... - Tylko już dłużej nie wytrzymujemy.
To nasza szansa na ucieczkę stąd.
Zrobię wszystko, żebyście mieli tę szansę.
Ile to będzie kosztować?
Nic. Pobieram prowizję od wygranej sprawy.
Zatrzymuję jedną trzecią odszkodowania.
To normalna procedura. Proszę popytać.
Dobrze.
Nazywa się Frank Galvin. College w Bostonie, klasa rocznika 52. Drugi w klasie.
Redaktor Law Review. 12 lat pracował z Mickeyem Morrisseyem.
Prawo kryminalne i uszkodzenia ciała. W 1960 ożenił się z Patricią Harrington.
W 1960 dołączył do "Stearns, Harrington, Pierce" na stanowisku partnera.
W 1969 odszedł z firmy z powodu sprawy Lillibridge'a.
- Oskarżony o wpływanie na przysięgłych. - Oskarżony, nie skazany. Odszedł z firmy.
Rozwód w 1970. Pracował z Morrisseyem, dopóki ten nie przeszedł na emeryturę.
Od tego czasu pracuje sam. Cztery sprawy w ciągu trzech lat. Wszystkie przegrał. Pije.
Cztery sprawy w ciągu trzech lat.
Facet poluje na ofiary wypadków.
- A ta sprawa? - Chce nam dokuczyć.
Prosi o 600.000, zakładając, że nie chcemy procesu.
- Nie chcemy tej sprawy w sądzie. - On też nie. Tam właśnie przegrywa.
Wizyta w sądzie go przeraża. Musimy pokazać, że się nie boimy.
Chcę dojść do porozumienia i koniec. Nie chcę narażać archidiecezji.
Oczywiście. Dopilnujemy tego.
Chcę to w tym punkcie zakończyć.
Osobiście złożę mu ofertę. Chcę, żeby usłyszał ją ode mnie.
Dobrze. Ale niech to nie będzie wysoka suma.
Ed Concannon proponuje odpowiadać tak, jakbyśmy się szykowali do procesu.
A gdyby proces się odbył, czy wygralibyśmy sprawę?
Zawsze istnieje ryzyko.
Znam taką odpowiedź. Wygralibyśmy?
Tak.
Dr Gruber?
Tak. Galvin?
Doceniam, że taki zabiegany człowiek...
Nie ma sprawy. Trochę mi się spieszy. Pogadajmy po drodze.
Czytałem akta szpitalne pańskiej klientki.
Debory Ann Kaye? Dzwonili. Chcą zawrzeć ugodę. To tylko kwestia podbicia ceny.
- Kto dzwonił? - Archidiecezja. Chcą ugody pozasądowej.
- I pójdzie pan na to? - Tak.
- Chce pan zawrzeć ugodę pozasądową? - Tak.
Dlaczego?
W interesie jej rodziny. I pańskim.
Nigdy nie wiadomo, co zrobią przysięgli. St Catherine to renomowana instytucja.
- Jej lekarze są... - Jej lekarze ją zabili.
- Słucham? - Jej lekarze ją zabili.
Podali jej zły anestetyk i zakrztusiła się własnymi wymiocinami.
- Lekarze ją zamordowali. - Wie pan, kto ją leczył?
Tak, czytałem akta. Marx i Towler. Znam ich.
- Dwaj najbardziej uznawani... - Myślałem, że chce pan coś zrobić.
Nie interesuje mnie jej odszkodowanie.
Wszyscy wiemy, kto zainkasuje forsę.
Mnie interesują szpitale. Nie chcę takich rzeźników w mojej profesji.
Dali jej złą narkozę, zabili ją i jej dziecko, a pan ich przyłapał.
Cygaro?
Nie, dziękuję. Właścicielem szpitala jest archidiecezja...
A co oni mi mogą zrobić? Nie zaprosić mnie na urodziny?
Przepraszam, spieszę się. Muszę być w Cambridge.
Kiedy możemy się spotkać i spisać zeznania?
Spotkajmy się tutaj we wtorek wieczorem.
Muszę lecieć. Idzie pan w moją stronę?
Dobrze, ale musimy zachować dyskrecję.
- Nie wolno panu o tym rozmawiać. - Rozumiem.
Spotkamy się tu we wtorek. Przedyskutujemy pańskie zeznanie.
O 19.00 w szatni.
- Rozumiem. - Dziękuję.
- To ja dziękuję. - Nie ma za co.
Dlaczego pan to robi?
Bo tak trzeba. Czy nie dlatego pan to robi?
Przepraszam. Od 1952 roku nikt tutaj nie stał.
Daj mi Bushmilla. Skąd tyle ludzi?
Kiepska pogoda, dobry interes.
- Czy chciałaby pani drinka? - Chciałabym mieszkanie.
Ale czy zadowoli się pani drinkiem?
Nie. Dziękuję.
Miałem dzisiaj dobry dzień.
Na nich.
Tak się zaciąłem przy goleniu, że prawie nie widzę na oczy.
Cieszę się, że miał pan dobry dzień.
- Dobranoc. - Dziękuję.
To długa droga bez zakrętów.
Na pewno.
Tak. Jutro jadę do archidiecezji.
O drugiej.
Tak, wiem, że państwo nie chcą. Chcecie tylko żyć swoim życiem.
Musicie wyjechać na Zachód.
Tutaj nie czeka was nic dobrego.
Jestem przekonany, że wie, że się nią opiekujecie.
Jest taka bezbronna.
Wszyscy jesteśmy bezbronni. Musimy brnąć dalej, szukać pomocy, gdzie się da.
A ona tam leży. Może wie, kiedy tam jesteśmy.
- Pomyśli sobie, że ją porzuciliśmy? - Tak, wiem, że ją kochacie.
Wiem, że robicie to z miłości.
Gdy tylko będę wiedział.
- Mój mąż przekazuje pozdrowienia. - Proszę go również pozdrowić.
- Dziękuję. Przepraszam, że zadzwoniłam tak późno. - Nie szkodzi.
Dobranoc.
- Z Bogiem. - Z Bogiem.
Dobranoc.
Mówię: "Jimmy, nie wkładaj ręki do pustej kieszeni".
A co on na to?
Nie wolno tu panu przebywać.
Nie może pan tu być.
Jestem jej adwokatem.
To sprawa kontynuowania wartości.
Aby szpital mógł służyć społeczeństwu tak jak służy,
musi utrzymywać w społeczeństwie swoją wysoką pozycję.
Nasuwa się kwestia równowagi.
Z jednej strony, reputacja naszego szpitala, a w rezultacie
reputacja dwóch lekarzy tego szpitala.
A z drugiej strony, prawo pańskiej klientki.
Młoda kobieta, w kwiecie wieku, pozbawiona życia, rodziny.
To tragiczny wypadek.
Naturalnie, nic tego nie naprawi.
Musimy zrobić, co w naszej mocy. Wszystko, co w naszej mocy.
Musimy postarać się to naprawić.
To hojna oferta.
Nic nie uzdrowi tej kobiety, ale przynajmniej wypłacimy odszkodowanie.
Pokażemy, że mamy gest.
Jak doszliście do takiej kwoty?
Wydaje nam się sprawiedliwa.
Wydaje wam się sprawiedliwa?
Tak.
Bo zastanawia mnie...
tę kwotę - 210.000 - tak łatwo podzielić na trzy.
To znaczy, że ja dostanę 70.
Tyle zasugerowała nasza firma ubezpieczeniowa.
Tak, naturalnie.
Nic nie uzdrowi tej kobiety.
I nikt nie dowie się prawdy.
A jaka jest prawda?
Taka, że to biedactwo zaufało...
dwóm mężczyznom, którzy odebrali jej życie.
Jest w stanie śpiączki.
Jej życie przepadło.
Nie ma domu ani rodziny.
Podłączona jest do maszyny.
Nie ma przyjaciół.
A ci, którzy powinni o nią dbać,
jej lekarze,
pan i ja,
zostali kupieni, aby przymknąć na to oczy.
Zapłacono nam za przymknięcie na to oczu.
Przyszedłem tu po pieniądze.
Przyniosłem zdjęcia, abym mógł je dostać.
Nie mogę tego zrobić. Nie mogę ich przyjąć.
Bo jeśli wezmę pieniądze, to przepadłem.
Będę tylko...
bogatym...
łowcą ofiar wypadków.
Nie mogę tego zrobić. Nie mogę ich przyjąć.
Skoro dyskutujemy o finansach, jak tam pańska kancelaria?
Niezbyt dobrze.
Mam tylko jednego klienta.
Mick?
Musimy pogadać.
Mickey, chodźmy się napić.
Hymie, zastąp mnie.
- Czyś ty oszalał? - Potrzebuję twojej pomocy.
Mojej pomocy? Potrzebny ci psychiatra.
Chcesz powiedzieć, że nie przyjąłeś 210 patoli?
Zwariowałeś? Zamierzasz ją wskrzesić?
- Pomogę jej. - W czym?
W czym, na miłość boską? Jest martwa!
- Zabili ją. Próbują się wykupić. - I o to, psiakość, chodzi.
Pozwól im się wykupić. Pozwólmy im wykupić sprawę.
Właśnie dlatego ją wziąłem. Daj sobie z tym spokój, jasne?
Wybierzemy się do New Hampshire. Zapolujemy na jelenie.
Posłuchaj mnie.
- Sam powiedziałeś: "Jeśli nie teraz, to kiedy?" - Wiem. Ale nie teraz.
Mogę wygrać tę sprawę.
Już ją wygrałeś.
Kiedy ci wręczają pieniądze, to znaczy, że wygrałeś.
Nie chcemy iść do sądu. Czy ty tego nie pojmujesz?
Wiesz, który adwokat broni archidiecezji? Ed Concannon.
Dobry jest.
To istny książę ciemności.
Świadkowie zeznają, że widzieli ją na nartach wodnych.
- Nie mieszaj się w tę sprawę. - Muszę bronić tej dziewczyny.
Wiem, że chcesz naprawić błędy z przeszłości.
Rozumiem to. Ale nie teraz.
- Zadzwoń do biskupa. - Idę z tą sprawą do sądu. Pomożesz mi?
Będę potrzebował twojej pomocy. Pomożesz mi?
Słyszeliście przysłowie: "Żałując podkowy, konia stracił"?
Kto idzie jutro na urlop?
Friedman? Do St Barts, zgadza się?
Tak.
Sal, jutro rano proszę wysłać pani Friedman tuzin róż.
Nie, chwileczkę. Wyślij jej solarium.
Friedman, przepraszam, ale musisz zostać.
Żadnych urlopów, dopóki się z tym nie uporamy.
Znacie tę sprawę. Prowadzimy ją od 18 miesięcy.
Teraz mamy ustaloną datę rozprawy.
19 lutego.
Adwokatem powoda jest Francis P. Galvin. Zapoznaliście się z jego życiorysem.
Czekaliśmy na telefon w sprawie negocjacji. Ale ponieważ nie zadzwonił
pięć dni przed terminem rozprawy,
złożyliśmy mu dość hojną ofertę, której nie przyjął.
Pięć dni przed procesem. Chcę się dowiedzieć, co to oznacza.
Zapoznajcie się z aktami sprawy.
Nie polegajcie na tym, że zrobiliście to w zeszłym roku. Zróbcie to jeszcze raz.
Przedyskutujemy to tutaj, ale zapoznajcie się z tym w domu.
Macie komplet akt, więc znacie zeznania.
Wszyscy mają być obecni, kiedy będziemy pracować z pozwanymi. Kiedy to będzie?
W środę wieczorem.
Niech się ukaże artykuł w The Globe:
"St Cat - lokalny gigant służy społeczeństwu", et cetera.
Mają to w aktach.
A w poniedziałek rano niech się ukaże w Herald: "Nasi wspaniali lekarze".
Bądźcie twórczy.
Będziemy też mieli wywiad w telewizji. Friedman, skoro jesteś z nami,
pogadaj ze swoim przyjacielem w GBH.
Powtórzmy to, co jest oczywiste.
Nasi klienci to archidiecezja bostońska, szpital St Catherine Labouré
i lekarze Marx i Towler, dwaj niezmiernie poważani lekarze.
Obroną będzie odpowiedż na zarzuty
w sądzie, w prasie i w umysłach społeczeństwa.
Odpowiemy na zarzuty zaniedbania w taki sposób,
że nie tylko wygramy sprawę, ale będzie jasne,
że atak na tych mężczyzn i tę instytucję był wierutnym plugastwem.
Oczyśćmy akta z pajęczyn. Billy?
Proszę spojrzeć na stronę czwartą.
Przeczytamy zeznania asystentki anestezjologa, instrumentariuszki
i wszystkich obecnych na sali operacyjnej podczas operacji.
- No i co mamy? - Jej siostrę.
Mówi, że Debora Ann spożyła posiłek godzinę przed pójściem do szpitala.
I mamy protokół z izby przyjęć, że jadła 9 godzin wcześniej.
Zeznanie siostry nic nie da. Przysięgli wiedzą, że jeśli wygramy, ona dostaje szmal.
Mamy dr. Grubera. Twierdzi, że podano złą narkozę.
A poza tym, skarżyła się na nudności.
- Gruber jest niezły. - To dobry gość, ława mu uwierzy.
Tak. Ale oni mają Towlera.
Napisał książkę: Metodyka i praktyka w anestezjologii.
Wszyscy z sali operacyjnej podpisali zeznania. Od instrumentariuszki w górę:
"To są Bogowie. Widziałam, jak chodzili po wodzie".
Była też położna. Mamy jej zeznania?
Nie.
Maureen Rooney, lat 49, mieszka w Arlington. Nadal pracuje w szpitalu.
Wybrałbyś się do niej i zapytał, dlaczego nic nie mówi?
Dobra.
Sprawy.
Smith przeciw Stanowi Michigan.
Brindisi przeciw Electric Boat.
Masz dobrą pamięć.
Miałem dobrego nauczyciela.
McClean przeciw Urban Transport.
Dwa Bushmille.
Zrób mi przysługę. Ja ci postawię jutro.
Co robisz dziś wieczorem?
Znalazłem nowy bar, za pół dolara można...
Zerżnę kogoś.
Będę w biurze.
Tylko nie zostaw najlepszego dzieła w pościeli.
Ja stawiam.
Znalazła pani mieszkanie?
Ciągle szukam.
Odmieniłem dziś swoje życie. A pani?
Zmieniłam pokój w hotelu.
Dlaczego?
Telewizor nie działał.
W którym hotelu się pani zatrzymała?
A co, jest pan gliną?
Nie. Prawnikiem.
- Mój były mąż był prawnikiem. - Wspaniale. Cudownie dla pani.
Tak, właściwie to było cudownie.
"Właściwie to było cudownie"? To dlaczego z nim pani zerwała?
A kto powiedział, że to ja zerwałam?
Stawiam dom murowany, że to pani zerwała.
100 dolców, że pójdziemy dziś na kolację. Uwierzę pani na słowo.
Proszę mi powiedzieć prawdę.
Nie zdoła mnie pani okłamać.
Jak pani na imię?
Laura.
Ja jestem Frank.
I na dodatek, dziś wróciłaś, żeby się ze mną spotkać.
A jeśli przyszłam na spotkanie z kimś innym?
Poszczęściło ci się.
Jadłaś coś?
Boże, ale jesteś śliczna.
Słabi.
Słabi muszą mieć kogoś, kto będzie za nich walczył.
Czyż nie tak?
- Jeszcze jednego? - Tak.
Jimmy.
Dlatego istnieją sądy. Nie po to, żeby oddać im sprawiedliwość.
Ale po to, żeby dać im szansę na sprawiedliwość.
Ale czy zostanie im dana?
Być może.
Ława przysięgłych chce wierzyć.
Trzeba ich przekonać.
Jutro idę wybrać dwunastu.
Przez całe życie myślą, że to farsa, że ukartowane, że nie da rady wygrać z rządem.
Ale gdy zasiadają na ławie przysięgłych,
zdaje się, że można dostrzec to w ich oczach.
"Może".
Może co?
"Może ja mogę coś naprawić".
I tego właśnie dokonasz?
Tego właśnie spróbuję dokonać.
- Masz ochotę na drinka? - Tak.
- Z wodą? Z napojem? - Nie.
Nic nie szkodzi.
Wygrałem!
- To już ta godzina? - Tak.
- Spotkałem go któregoś dnia w klubie. - Biedak.
- Spóźnił się pan. - Wiem. Przepraszam.
- Dlaczego? - Coś mnie zatrzymało.
Ed Concannon.
Frank Galvin. Już się znamy.
Przejdźmy do interesów.
Powiadają, że szybko zawiera się ugodę,
gdy obie strony chcą się dogadać.
Udało wam się jakoś dogadać?
To by zaoszczędziło stanowi wiele czasu i atłasu.
To bardzo skomplikowana sprawa, Wysoki Sądzie.
Nie mam wątpliwości. Ale muszę panu coś powiedzieć.
Skoro dla nas jest taka trudna, to jak wytłumaczy ją pan ławie przysięgłych?
Rozumie mnie pan?
Pogadajmy chwilę.
Jaka suma zadowoliłaby pana i pańską klientkę,
aby po wyjściu stąd, zaniechać tej cholernej sprawy?
Moja klientka nie może chodzić.
Doskonale zdaję sobie z tego sprawę.
Proszę pogadać z księdzem. On panu podpisze rachuneczek. Rozumiemy się?
Staram się tylko pomóc.
Biskup Brophy i archidiecezja zaoferowali powodowi 210.000 dolarów.
Co?
Lekarze nie chcieli ugody. Chcieli to wyjaśnić w sądzie.
Żądają oczyszczenia z zarzutu. Rozumiem ich.
Ale to oferta na dzień dzisiejszy,
zanim rozpocznie się nagłaśnianie procesu.
Ale tylko na dzisiaj. Po moim wyjściu, oferta traci ważność.
Proszę o tym nie zapominać.
Tak musi być.
Decydujemy się na rozprawę.
To wszystko?
Dajcie spokój, panowie.
Życie jest za krótkie.
Chce ich pan nastraszyć, czy mówi pan poważnie?
Chyba nie odkryłem Ameryki, ale przed chwilą zaoferowano panu 200 kawałków.
To masa pieniędzy.
I jeśli wolno mi zauważyć, nie ma pan najlepszych rezultatów.
Wszystko się zmienia.
To prawda.
Czasami się zmienia, a czasami nie.
- Pamiętam, kiedy pana wykluczono... - Nie wykluczono. Wycofano oskarżenie.
Według mnie, gdy człowiek chce wrócić, przystaje na ugodę.
Myśli o swojej reputacji.
Wziąłbym odszkodowanie i nogi za pas.
Nie wątpię.
Ustaliliśmy datę.
Przyszły czwartek.
Dobrze.
Do zobaczenia w sądzie, panowie.
Głupol, głupol, głupol.
SĄD OKRĘGOWY LISTA POTENCJALNYCH PRZYSIĘGŁYCH
- Pan Abraham? - Abrams.
- Panie Abrams, jak się pan ma? - Świetnie.
Czy by pan kiedyś pacjentem w szpitalu St Catherine Labouré?
Ja? Jestem Żydem.
- Czy leżał pan kiedykolwiek w szpitalu? - Tak.
Jak pana traktowano?
Nie wiem, o co panu chodzi.
Dawno tego nie robiłeś, co?
Przypomnę sobie. Nie martw się.
- Znalazłeś położną? - Maureen Rooney?
Poszedłem do szpitala. Nie chciała ze mną rozmawiać.
Jak skończymy pracę, pójdę jeszcze raz. Masz. Czytaj.
- No i co z tego? - Najlepsze jeszcze przed nami.
Sprawdź program telewizyjny. W piątek, na GBH, będzie dr Towler.
- Kojąca Ręka. Mistrz przemawia. - Decyzja należy do przysięgłych.
- Mówię tylko, że ktoś im trochę pomaga. - Co mam zrobić?
Concannon zechce prowadzić proces po swojemu. A ja po swojemu.
Mam lecieć wystraszony do domu z powodu jakichś artykułów w gazetach?
Wygram tę sprawę.
John, daj mi cygaro.
- Jaki dziś dzień? - Wtorek.
Muszę iść na spotkanie z Gruberem.
- Które cygara są najlepsze? - Macanudos.
Potem mam spotkanie w "O'Rourke". Spotkałbyś się z nią za mnie? Laura Fischer.
- 33 dolce. - Dopisz do rachunku.
- Do tego z poprzedniego wieczoru? - Tak.
Do zobaczenia jutro w biurze. Dobrze nam idzie.
Galvin!
Miał pan do mnie zadzwonić.
I nie zadzwonił pan.
Za kogo pan się uważa?
Mogą pana za to wykreślić z rejestru. Wie pan, co pan zrobił?
- Czy wie pan, co pan zrobił? - Spokojnie!
Już dobrze.
Zrujnował mi pan życie. Mnie i mojej żonie.
A teraz ja zrujnuję pańskie.
Nie musi pan odwiedzać tej dziewczyny.
My robimy to od czterech lat.
Cztery lata... żona płacze przed snem do poduszki.
Przez to, co zrobili jej siostrze.
Przysięgam, nie odrzuciłbym oferty, gdybym nie myśłał, że wygram proces.
Co to ma znaczyć: "nie myślał"?
Ciężko pracuję i staram się zabrać żonę z miasta.
Płacimy za pańskie usługi.
A ja się muszę dowiadywać od nich, że zaoferowano nam 200.000 dolarów?
Wygram tę sprawę.
Idziemy do sądu z mocną sprawą. Słynny doktor będzie naszym biegłym.
Dostaną państwo pięć, sześć razy więcej niż...
Wy wszyscy...
Jesteście tacy sami.
Lekarze w szpitalu, pan, wszyscy obiecujecie złote góry.
Potem pieprzycie sprawę i...
"Zrobiliśmy wszystko, co tylko możliwe. Strasznie nam przykro".
A tacy jak my muszą żyć do końca życia z waszymi pomyłkami.
Wycofali ofertę.
- Z dr. Gruberem. - Dr. Grubera dzisiaj nie ma.
- Z Davidem Gruberem. - Nie ma dziś dyżuru.
Nie było go cały dzień.
Książka telefoniczna?
- Słucham? - Z dr. Gruberem.
Dr. Grubera nie ma.
Miałem się z nim dziś spotkać w jego gabinecie.
Może się pomyliłem. Umawialiśmy się.
- Nie ma go. - Mogłaby pani do niego zadzwonić?
Nie mamy z nim kontaktu. Jest na jakiejś wyspie na Karaibach.
Nie mają tam telefonu.
Wróci za tydzień.
Dać panu numer do dr. Halfrina? On przyjmuje jego telefony.
Dziękuję za zgodę na spotkanie.
O co chodzi?
Muszę odroczyć rozprawę.
Trzeba było przyjąć ofertę. Szczególnie, jeśli jest pan nie przygotowany.
- Zniknął jeden z moich świadków. - Zdarza się.
Gdybym miał tydzień, mógłbym go wezwać.
Nie mam tygodnia.
Ta sprawa nie powinna w ogóle trafić do sądu.
Ala pan wie lepiej. Wielki "Pan Niezależny".
Chce pan być niezależny? Proszę teraz być niezależnym.
Nie będę pana żałował.
Stearns, Harrington.
- Wie pani, kim oni są? - A powinnam?
Ogromna firma prawnicza.
Biorą go do firmy, żeni się z córką szefa,
kupuje psa i wszystko wygląda różowo.
Potem Stearns próbuje szwindlować.
- Stearns chciał szwindlować? - Tak, to była sprawa Frankiego.
Wymyślił sobie, że przyda się pomoc, więc przekupił przysięgłego.
Gdy Frankie się o tym dowiedział, przyszedł do mnie zapłakany.
Każdego, kto wiedział, co to jest "spinnaker", uważał za świętego.
Powiedziałem: "Na miłość boską, obudź się. Ci ludzie to rekiny".
"Jak myślisz, skąd, do cholery, mają tyle pieniędzy? Z dobroczynności?"
Ale wcale nie chciał mnie słuchać.
Poszedł do tych w Stearns i Harrington, i...
powiedział im, że się zawiódł.
Że pójdzie i doniesie na nich sędziemu.
Uprzedzili go. Zanim dotarł do sędziego,
wpada na agenta federalnego i zostaje oskarżony o przekupywanie przysięgłych.
Idzie do więzienia i ma być wykreślony z rejestru adwokatów.
Koniec życia.
- Izba przyjęć w Cape Cod. - Z panem Alito, poproszę.
- Jest już po godzinach urzędowania. - To bardzo ważne.
- Proszę o jego numer domowy. - Przykro mi, nie wolno nam.
Czy mogłaby pani do niego zadzwonić i poprosić, żeby zadzwonił do mnie?
- Nie gwarantuję, że do pana oddzwoni. - Rozumiem.
Dziękuję. Nazywam się Frank Galvin.
- Proszę przeliterować. - G-a-l-v-i-n.
Za pół godziny będę pod następującym numerem telefonu.
Jimmy, podaj piwo.
- Dla pani też? - Tak.
Dwa.
Więc siedzi w więzieniu i w końcu rozjaśnia mu się w głowie.
Dzwoni do Harringtona i mówi, że chyba popełnił duży błąd.
Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki
oskarżenie zostaje wycofane i wychodzi na wolność.
Ale wyrzucają go z firmy,
żona się z nim rozwodzi. On zaczyna chlać.
Na trzy lata popada w apatię.
Podoba się pani ta historia?
Co jeszcze chce pani wiedzieć o Frankiem?
Słucham?
Tak. Dziękuję za telefon.
Frank Galvin. Reprezentuję Deborę Ann Kaye.
Chciałbym przedyskutować ofertę tych 210 tysięcy...
Chcielibyśmy ją przyjąć.
Mnie też to zdziwiło, ale takie jest życzenie mojej klientki.
Dziś wieczorem zmieniła zdanie. Oczywiście, próbowałem jej to wyperswadować.
Dzień przed procesem... Sam pan rozumie.
Zdaje się, że nerwy ją zjadły.
Kiedy ją podjęto?
Wiem, co powiedział Concannon, ale uważam, że popełniacie błąd.
Uważam, że powinniście ponownie to rozważyć. Zwołać partnerów.
Dobrze.
Nie. Rozumiem.
Świetnie. Przepraszam, że zawracam głowę w domu.
Co się stało? Nie rozmawiałeś z Gruberem?
Concannon go przycisnął.
Nie mam czym oddychać.
Nie mamy już czasu. Zobacz, czy mamy kogoś na liście w zastępstwie Grubera.
Jest dr Thompson. Najbardziej pasuje.
Dr Thompson.
Frank Galvin, reprezentuję Deborę Ann Kaye. Kiedyś do pana pisałem.
Przepraszam, że tak długo się nie odzywałem, ale odroczono proces.
Reorganizowałem personel. Przepraszam, że dzwonię tak późno.
Musieliśmy zmienić strategię.
Zastanawiałem się, czy mógłby pan...
Wiem, że późno pana proszę...
Chcesz, żebym sobie poszła?
Nie.
Ja tylko...
- Odpocznij sobie. - Mam dużo pracy.
Nie możesz pracować, jeśli nie możesz myśleć.
Postaraj się przespać.
Zostanę przy tobie.
Zostaniesz tu?
Tak.
Ciekawe, czy uda mi się zasnąć.
- Jak się pan nazywa? - Dr Robert Towler.
- Był pan lekarzem Debory Ann Kaye? - Nie, skierowano ją do mnie.
- Leczył ją dr Hagman... - Bez dwuznaczności. Proszę mówić prawdę.
Jaka by nie była. Był pan jej lekarzem.
- Tak. - Proszę to powiedzieć.
Byłem jej lekarzem.
Był pan jej anestezjologiem w dniu porodu, 12 maja 1976 roku?
- Byłem w grupie... - Proszę odpowiedzieć twierdząco, prosto.
Proszę odpowiadać krótko. Nie był pan częścią grupy.
Pan był jej anestezjologiem. Czy nie tak?
Tak.
Pomagał pan dr. Marxowi w odebraniu porodu.
Tak.
Czy to był jakiś szczególny przypadek?
Cóż, kiedy ona była...
- "Kiedy Debby..." Dziękuję. - Dziękuję.
- Kiedy Debby była... - Proszę o tym pamiętać.
Kto jeszcze był obecny na sali operacyjnej?
Panna Nevins, asystentka anestezjologa. Dr Marx. Maureen Rooney, położna...
I co oni zrobili, gdy ustała praca serca?
- Przeszliśmy na Kod Niebieski. - Kod Niebieski?
Proszę wyjaśnić ławie przysięgłych, co to znaczy.
To powszechny termin medyczny. To procedura przywracania pracy serca.
Dr Marx przekłuł tchawicę, aby zapewnić jej i dziecku dopływ tlenu.
- Panna Nevins... - Dlaczego nie miała dopływu tlenu?
- Z wielu powodów. - Proszę podać jeden.
- Wydzieliła wymiociny do maski. - Wymiotowała do maski.
Bez medycznego żargonu. "Wymiotowała do maski".
Wymiotowała do maski.
Dlatego nastąpił brak dopływu tlenu i ustała praca serca?
- Zgadza się. - I co wtedy zrobił pański zespół?
Wniósł pan 30 lat medycznego doświadczenia. Czyż nie tak?
Pacjent z powikłaniami i niejasnymi informacjami w karcie.
- Robiliśmy wszystko. - Aby uratować ją i dziecko.
- Sięgnął pan do granic śmierci. - Ratowaliśmy ją. Pan tego nie wie.
Dobrze.
Teraz proszę nam to opowiedzieć.
Cóż, ta pacjentka...
Pan Galvin?
Dr Thompson.
Dziękuję, że pan po mnie wyszedł.
- Cieszę się, że pan jest. - Ja też.
Mam parę spraw do załatwienia. Pomyślałem, że wieczorem moglibyśmy...
Chciałbym, żeby potem poszedł pan odwiedzić dziewczynę.
Z tego, co przeczytałem, ma pan bardzo dobrą sprawę.
Tak sądzę.
Będzie panu bardzo wygodnie.
- Przygotowałem panu mieszkanie. - Zarezerwowałem pokój.
Nie wie pan, z kim pan ma do czynienia. Wywrą silną presję.
- Mnie nic nie mogą zrobić. - Proszę pana.
Proszę się nie sprzeciwiać.
To jest adres. Klucz jest w kopercie.
Proszę na ulicę Worth 341.
Proszę się czuć jak u siebie w domu.
Ale proszę do nikogo nie dzwonić.
I dziękuję bardzo za przyjazd.
- Jak się ma nasz nowy świadek? - Odnalazłeś położną?
Pracuje na nocną zmianę. Jest teraz w domu. Przejdę się tam.
Podaj mi adres. Ja pójdę. Będziemy jej potrzebowali.
Jestem Frank Galvin.
Reprezentuję Deborę Ann Kaye w procesie przeciwko St Catherine Labouré.
- Mówiłam, że z nikim nie chcę rozmawiać. - To zajmie tylko sekundkę.
Debora Ann Kaye. Wie pani, o czym mówię?
- Wie pani, kto jest naszym głównym świadkiem? - Nie.
David Gruber. Główny asystent anestezjologa w szpitalu Mass Commonwealth.
Twierdzi, że pani lekarze, Towler i Marx, na całe życie przykuli moją klientkę do łóżka.
Możemy to udowodnić. Nie wiemy tylko, dlaczego tak się stało.
Co się stało na sali operacyjnej?
Coś się stało. I pani wie, co to było.
Podali jej złą narkozę. Coś się stało.
Coś ich rozproszyło. Telefon? Co?
Ma pan doktora. Dlaczego mnie pan nęka?
Potrzebny nam ktoś, kto był na sali operacyjnej.
Wygramy ten proces.
Nie ma co do tego wątpliwości. Chcę, aby za to drogo zapłacili.
- Nie mam nic do powiedzenia. - Wie pani, co tam się stało.
- Nic się nie stało. - Zeznawałaby pani wtedy na ich korzyść.
Mogę panią wezwać do sądu w charakterze świadka.
I o co mnie pan zapyta?
Kto zamienił moją klientkę w warzywo?
- Ja tego nie zrobiłam. - Kogo pani kryje?
- Kto mówi, że kogoś kryję? - Lekarzy? Co im pani zawdzięcza?
- Nic im nie zawdzięczam! - To dlaczego nie zeznaje pani dla nich?
- Jest pan natarczywy. - Jeszcze mnie pani nie zna.
- Pozna mnie pani w sądzie. - Nie ma sprawy!
Wszyscy jesteście tacy sami.
Nie obchodzi was, kogo zranicie.
Obchodzi was tylko szmal. Jesteście jak kurwy!
Nie macie lojalności ani niczego. Jesteście jak kurwy!
Dziękuję.
Nazywa się dr Lionel Thompson.
City College w Nowym Jorku, klasa z 1928 r. Licencjat z nauk ścisłych.
College Medyczny w Nowym Jorku. 16. na 22. w klasie.
W r. 1976 przyjęty do pracy na wydziale anestezjologii
w Szpitalu Kobiecym w Easthampton.
Nigdy się nie ożenił. Nie ma wyróżnień ani żadnych ważnych stopni naukowych.
Od 1975 r. Zeznawał w 28 rozprawach.
12 zaniedbań lekarskich.
I jest murzynem.
Powiem wam, jak potraktować to, że jest murzynem. Nie ruszajcie tego.
Nie wspominajcie o tym. Traktujcie go jak wszystkich, ani lepiej ani gorzej.
I niech przy naszym stoliku siedzi czarny prawnik.
- Jasne? - Tak.
I co jeszcze masz zrobić?
Zdobyć jego zeznania z 12. spraw o zaniedbanie.
Dokładnie. Będziemy w "Locke-Ober".
Dali jej złą narkozę - jak na tamte okoliczności.
Dlaczego?
Jej siostra powiedziała, że jadła godzinę przed przyjęciem do szpitala.
Tak powiedziała siostra. Protokół przyjęcia stwierdza, że 9 godzin przed.
Przyszła, skarżąc się na nudności.
Dobry lekarz nie polegałby na informacjach z karty.
Tak zrobiłby dobry lekarz?
- Ile pan ma lat? - 74.
Dlaczego uważa się pan za specjalistę od anestezjologii?
Pracuję na wydziale anestezjologii w Szpitalu Kobiecym w Easthampton.
Szpital Kobiecy w Easthampton?
Co to, jakiś żart? Coś panu powiem.
Lekarze z Catherine Labouré znani są na całym świecie.
Próbowali uratować kobiecie życie.
Oni tam byli. A pan jest tutaj, cztery lata później...
Dokładnie pacjentkę zbadałem, proszę pana.
Czy ma dobrą opiekę lekarską?
Właściwie... Nie jest wcale zła, ale...
Po co rujnować reputację dwóch mężczyzn,
aby pomóc dziewczynie, której życie i tak nie zmieni się ani na jotę?
Wie pan, co to Kod Niebieski?
Kod Niebieski...
To powszechny termin medyczny.
Przegramy.
Uważasz, że przeze mnie?
Na pewno coś poradzisz.
Nie o to chodzi.
Wszystko skończone.
Uważasz, że to moja wina?
Że mogłem...
Nie, ale...
Nie powinienem się był tego podejmować. Nie miałem szans.
Wszystko skończone?
Tak, to koniec.
Myślałam, że to przysięgli o tym decydują.
- Od kogo to usłyszałaś? - Od ciebie.
Chcesz usłyszeć, że to twoja wina.
Dobrze, pewnie tak. Ale co zamierzasz zrobić?
- Chciałem z tobą porozmawiać. Może... - Może okazałabym współczucie?
Trafiłeś pod zły adres.
Dlaczego jesteś taka twarda?
- Może kiedyś ci powiem. - Będzie jakieś kiedyś?
Jeśli wydoroślejesz. Jesteś jak dziecko.
Chcesz usłyszeć, że masz gorączkę i nie musisz jutro iść do szkoły.
- Dlaczego nie chcesz zrozumieć? - Uwierz mi, rozumiem.
Mówisz, że przegrasz. "Czy to moja wina?"
Proces zaczyna się dopiero jutro, ale ty już przegrałeś.
- Tak. - Chcesz być przegranym?
To idź gdzie indziej. Nie mogę już inwestować w przegranych.
Nie mogę.
Przepraszam.
Frank?
Proszę, nie...
Proszę, nie wywieraj na mnie presji.
Zrobię dla pani i pani siostry, co będę mógł.
Wiem, ile to dla pani znaczy. Dla mnie to znaczy tyle samo.
- Jak się masz? - Dobrze.
Mamy tylko jakiegoś znachora.
- Tak. - Spójrz na to z innej strony.
Miło, że nie wszyscy biegli lekarze są Żydami.
Proszę wstać.
Uwaga, uwaga. Osoby zeznające w Sądzie Okręgowym,
obradującym w Bostonie, proszę o podejście i czekanie na swoją kolej.
Boże chroń stan Massachusetts. Proszę usiąść.
Debora Ann Kaye przeciw Szpitalowi St Catherine Labouré,
doktorowi Robertowi S. Towlerowi i doktorowi Sheldonowi F. Marxowi.
Czy oskarżenie jest gotowe?
- Gotowe. - Obrona?
- Gotowi do obrony. - Zaczynajmy.
Wysoki Sądzie,
szanowni przysięgli.
Straszna to rzecz być sędzią.
Tak wiele od tego zależy.
Wiem, że myśleliście: "Jak mogę być czysty?"
"Jak mogę być bezstronnym, nie będąc obojętnym".
"Jak mogę być
litościwym, a jednocześnie sprawiedliwym?"
Wiem, że niektórzy z was pomodlili się dzisiaj
o pomoc w prawidłowym osądzie.
Rzucamy na szalę reputację
dwóch szanowanych lekarzy
i znanego szpitala.
Mamy też moją klientkę, Deborę Ann Kaye,
którą pozbawiono wzroku,
mowy, słuchu,
ruchu i...
W skrócie, wszystkiego, z czego składa się jej życie.
Udowodnimy, że pozbawiono ją tego w wyniku zaniedbania
ze strony tych szanowanych mężczyzn.
Pokażemy, że, po pierwsze...
Dlaczego poszedł do Maureen Rooney?
To jedyna pielęgniarka, która nie zeznaje.
- I czego się dowiedział? - Niczego.
Czy te informacje są z pewnego źródła?
Z bardzo pewnego.
Co z resztą jego postępowania, oprócz tego doktora Thompsona?
Z tego, co wiemy, nic.
Podziękuj ode mnie panu Concannonowi. Spotkam się z nim w jego biurze.
Dr. Thompson, żeby nie było nieporozumień, nigdy nie leczył pan Debory Ann Kaye.
- Czy to prawda? - Prawda.
Poproszono mnie o wyrażenie opinii.
"Poproszono o wyrażenie opinii". Nie za darmo. Zgadza się?
- Płacą panu za obecność w sądzie? - Tak jak i panu.
Czy jest pan kwalifikowanym anestezjologiem?
Nie. W Nowym Jorku powszechna jest praktyka...
Nie wątpię, ale jesteśmy w Massachusetts.
Czy jest pan kwalifikowanym internistą?
Nie.
- Neurologiem? - Nie.
- Położnikiem? - Jestem zwykłym lekarzem.
Zna pan dr. Roberta Towlera?
- Słyszałem o nim. - Skąd?
- Dzięki jego książce. - Jakiej książce?
Metodyka i praktyka...
...w anestezjologii.
Metodyka i praktyka w anestezjologii.
Tak.
- Ile pan ma lat? - 74.
Dużo pan praktykuje?
Pracuję na wydziale anestezjologii...
Tak. To już słyszałem.
Często zeznaje pan przeciwko innym lekarzom.
Czyż nie tak? Jest pan do dyspozycji, jeśli tylko panu zapłacą.
Zgadza się.
Gdy dzieje się zło, jak w tym przypadku, jestem do dyspozycji.
Mam 74 lata.
Nie mam odpowiednich kwalifikacji.
Praktykuję w zawodzie od 46 lat i wiem, kiedy dzieje się krzywda.
Czyżby?
Założę się, że tak. To dobrze.
Oszczędźmy sądowi czasu.
Akceptujemy dr. Thompsona jako "biegłego świadka".
Panie Galvin, chce pan teraz kontynuować? Czy przełożymy na popołudnie?
Będę kontynuował.
Doktorze Thompson,
czy zbadał pan wczoraj Deborę Ann Kaye w Ośrodku Chorób Przewlekłych?
- Tak. - Sprzeciw.
Podtrzymany. Świadek będzie zeznawał wyłącznie w oparciu o akta szpitalne.
Po zapoznaniu się z aktami szpitalnymi z 12 maja 1976 r.,
co, według pana, stało się Deborze Ann Kaye?
Dostała zawału serca.
Podczas porodu ustała praca serca.
Gdy przestaje pracować serce, do mózgu nie dochodzi tlen.
Następuje uszkodzenie mózgu.
Dlatego dzisiaj jest w takim, a nie w innym stanie.
Dr Towler zeznał, że przywrócił pracę serca w ciągu trzech, czterech minut.
Czy według pana to odpowiednia ocena?
Według mnie, zajęło to o wiele dłużej - 9 - 10 minut. Są za duże zmiany.
Twierdzi pan, że niezdolność przywrócenia pracy serca w ciągu 9. minut
oznacza, sama w sobie, zaniedbanie lekarskie?
- Wysoki Sądzie. - Słucham, panie Galvin?
Czy wolno mi przepytywać własnego świadka moimi metodami...
Chciałbym przejść do sedna.
Uważam, że mam prawo zadać świadkowi bezpośrednie pytanie.
Nie marnujmy czasu innych.
Proszę odpowiedzieć na pytanie.
Czy niezdolność przywrócenia pracy serca w ciągu 9. minut oznacza zaniedbanie?
W tym wąskim kontekście muszę stwierdzić, że nie.
Opierając się na moim pytaniu, twierdzi pan, że nie było zaniedbania?
- Biorąc pod uwagę ograniczenie pytania, nie. - Lekarze nie są winni zaniedbania.
Dziękuję.
Jeszcze nie skończyłem...
Wysoki Sądzie, z całym szacunkiem,
jeśli prowadzi pan moją sprawę, to proszę jej nie przegrać.
Dziękuję. Uważam, że na dzisiejszy poranek wystarczy.
Proszę adwokatów do siebie.
- Natychmiast! - Proszę wstać.
Sąd odracza posiedzenie do godziny 13.00.
Napiszę na ciebie skargę do Naczelnej Izby Adwokackiej, koleś.
Doigrałeś się. Powinni cię wywalić na zbity pysk za proces Lillibridge'a.
Dzisiaj miarka się przebrała.
Ja jestem adwokatem,
w procesie sądowym, reprezentuję klientkę.
Moją klientkę. Gdy się odzywasz, przegrywasz moją sprawę.
- Posłuchaj mnie... - Nie, ty mnie posłuchaj.
Chciałem tylko uczciwej szansy.
Proces zaczynasz pięć dni wcześniej. Tracę najważniejszego świadka,
a ty nie odraczasz procesu. Nie będę się tym przejmował.
Wyjdę tam, zrobię swoje i niech przysięgli zadecydują. Mówiono mi o tobie.
Że jesteś twardogłowym palantem i popierasz oskarżonych.
Nie obchodzi mnie to! Do diabła z tym. Do diabła!
Wiele lat temu ja też...
Gówno mnie obchodzi, że też byłeś adwokatem.
Znam cię. Nie dawałeś sobie rady jako prawnik.
Brałeś i bierzesz w łapę od polityków.
- Skończyłeś? - Jak cholera.
Żądam unieważnienia procesu. Złożę prośbę, abyś zrezygnował z prowadzenia tej sprawy.
Zabiorę protokół sądowy
do Izby Sędziowskiej i poproszę, żeby cię oskarżono!
Nie będzie unieważnienia procesu.
Wrócimy na salę i proces odbędzie się do końca.
Wynoś się stąd, zanim każę cię wtrącić do więzienia!
Co to oznacza?
Ma pan inną strategię?
Tak. Oni przedstawią sprawę, potem ja, a potem ich przepytamy.
Wygramy? Ma pan inne strategie, tak?
Tak.
Dziękuję, dr. Towler.
Nie mam więcej pytań.
Dr. Towler, zacznijmy od początku.
Zapisywał pan to, co działo się na sali operacyjnej.
Przez cały czas, co 30 sekund, robił pan notatki.
Notatki kończą się cztery i pół minuty po ustaniu pracy serca Debory Ann Kaye.
Cztery i pół minuty. Trzy minuty później jest kolejna notatka.
Mieliśmy ważniejsze sprawy. Próbowaliśmy przywrócić pracę serca.
Co się stało w ciągu tych trzech minut?
- Co się stało? - Sprzeciw.
Dlaczego aż tyle czasu zajęło przywrócenie pracy serca?
Przywracanie pracy serca trwało 9 minut,
powodując rozległe, nieodwracalne uszkodzenie mózgu.
Nie pozwala pan świadkowi odpowiedzieć.
Dziękuję. Chciałbym odpowiedzieć.
Uszkodzenie mózgu mogło być...
Niekoniecznie potrzeba dziewięciu czy ośmiu minut.
Mogło to nastąpić w ciągu dwóch.
Chwileczkę.
Twierdzi pan, że uszkodzenie mózgu mogłoby nastąpić,
gdyby brakowało jej tlenu nawet przez dwie minuty?
Tak.
Dlaczego?
Wszystko jest napisane w karcie.
Miała anemię. Mniej krwi, mniej tlenu.
Mózg i tak otrzymywał mniej tlenu.
Nie pomogłem panu za bardzo.
Świetnie panu poszło.
Obawiam się, że to nieprawda.
Mam zostać do poniedziałku?
Nie, dziękuję. Może pan wracać do domu.
Ludzie potrafią nas zaskakiwać.
Czasami mają ogromną zdolność słyszenia prawdy.
Tak, tak.
- Na pewno mam nie zostawać? - Na pewno. Dziękuję.
Może pan jechać do domu.
Zobaczymy się w biurze.
- Co się stało? - Jest źle.
Co teraz zrobisz?
Nie mam zielonego pojęcia.
- Co robisz, gdy nie masz świadka? - Używam ich świadka.
- Zgadza się. - Tego już chyba próbowaliśmy.
Już po sprawie.
Złamałeś podstawową zasadę, której cię uczyłem.
Nigdy nie zadawaj pytań, na które nie znasz odpowiedzi.
Nawet twój własny biegły stwierdził, że nie było zaniedbania.
To koniec i kropka.
- Będą inne sprawy. - Nie będzie. To jest ta sprawa.
Wiem, co czujesz.
Nie wierzysz mi, ale ja wiem.
Powiem ci coś, czego nauczyłem się, kiedy byłem w twoim wieku.
Przygotowywałem sprawę i stary White zapytał mnie: "Jak ci poszło?"
Ja powiedziałem: "Starałem się, jak mogłem".
A on na to:
"Nie płacę ci, żebyś się starał. Płacę ci, żebyś wygrał".
Dlatego stać nas na takie biuro,
na sprawy pro bono, które prowadzimy dla ubogich.
Na takie prawo, w którym ty się chcesz specjalizować.
Stać mnie na moją whisky.
Na twoje ciuchy.
Na to, że tak jak dzisiaj, możemy tutaj siedzieć i filozofować.
Płacą nam za wygranie sprawy.
Skończyłaś swój związek. Chciałaś wrócić i pracować jako adwokat.
Chciałaś wrócić do świata.
Witaj.
Dlaczego Maureen Rooney nie zeznaje?
Jesteś tu? Nie śpisz?
- Nie śpię. - Kogoś chroni.
Kogo?
Lekarzy?
Gdyby chroniła lekarzy, zeznawałaby w sądzie.
Przeczytaj, co powiedziała.
"Jesteście jak kurwy. Lojalność. Nie obchodzi was kogo zranicie".
- "Nie jesteście lojalni". - Jedną z pielęgniarek?
Kogo? Zeznawali wszyscy obecni na sali operacyjnej.
Kogo nie było na sali operacyjnej?
Dyżurnej z izby przyjęć?
- Co ona robiła? - Pisała protokół przyjęcia.
I tutaj podpisała. "K.C." Kaitlin Costello.
- Protokół? - Tak.
"Ile ma pani lat? Ile ma pani dzieci?"
"Ile ma pani lat? Ile ma pani dzieci? Kiedy ostatnio pani jadła?"
Panno Rooney.
Rozumiem, co pani robi i chciałem tylko powiedzieć, że to w porządku.
- O czym pan mówi? - O Kaitlin Costello.
Nie winię pani za to, że pani ją chroni.
- Rozmawiałem z nią dzisiaj. - O czym pan mówi?
- Rozmawiałam z nią dziś rano. - Powiedziała mi.
- Powiedziała? - Przed chwilą ją widziałem.
W Nowym Jorku? Widział pan Kat w Nowym Jorku?
Czy przyjechała tutaj?
Dziękuję. Przepraszam.
Dobra. Dziękuję.
Nie mamy nic z nowojorskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek?
- Przepadła jak kamień w wodę. - Ze szpitala?
Od kiedy odeszła w 1976 r., nie ma żadnych akt.
Odeszła dwa tygodnie po incydencie.
- Dziękuję. - Musimy porozmawiać.
Nie teraz.
Zadzwoń do Stowarzyszenia Lekarzy i powiedz, że szukasz pielęgniarki,
bo ma naszą kartę. Ktoś umiera.
Pani Costello? Przepraszam, że tak późno dzwonię. Mówi Goldberg z księgowości.
Mamy dla pani pieniądze.
Czy to pani Costello, pielęgniarka dyplomowana?
Rozumiem. Przepraszam. Chyba mamy bałagan w papierach.
Jest pani spokrewniona z Kaitlin Costello?
- Nie. Dziękuję. - Mówi dr Dorchester z Bostonu.
Cztery lata temu odeszła od nas pielęgniarka. Kaitlin Costello.
Zgadza się.
Mówi Dorchester z archiwum. Próbuję odnaleźć Kaitlin Costello.
- Laura, masz papierosa? - Kaitlin Costello.
Tak. Zgadza się.
Odeszła od nas cztery lata temu i szukamy pewnej karty pacjenta.
Kaitlin Costello.
Laura, nie zapomnij o papierosach.
Halo. Mówi Ross Williams.
Tak. Dzwonię z Kalifornii.
Przepraszam, wiem, że na Wschodzie jest późno, ale to pilna sprawa.
- Chciałbym porozmawiać z Kaitlin Costello. - Tu nikt taki nie mieszka.
Rozumiem.
Zdaje się, że mamy bałagan w aktach.
- Czy to rodzina Kaitlin Costello? - Wie pan, która godzina?
TELEKOMUNIKACJA NOWA ANGLIA
- Słucham? - Dzień dobry.
Dzwonię z The Professional Nurse Quarterly.
- Z czasopisma? - Tak. Mówi Wallace z działu prenumeraty.
Czy to pani Costello?
- Tak. Price. - Słucham?
Kaitlin Price.
Tak. Skończył się okres pani prenumeraty.
- Tak, trzy lata temu. - Właśnie dlatego dzwonię, panno Price.
Pani.
Mamy specjalną ofertę.
Dostajemy to czasopismo w pracy.
Tak, wiem. Mamy to w aktach. W Centrum Zdrowia na Manhattanie.
Nie. W Ośrodku Dziecięcym Chelsea.
Proszę zadzwonić w poniedziałek. Spóźnię się do pracy.
Pasażerowie linii Eastern Airlines, lecący do La Guardia,
proszeni są kierować się do wyjścia nr 10.
Halo? Frank? Gdzie jesteś?
Lecisz do Nowego Jorku?
Muszę załatwić pewne sprawy w Nowym Jorku.
Muszę podpisać dokumenty rozwodowe.
- Możemy się tam spotkać? - Masz papierosa?
Spotkamy się w Nowym Jorku?
Jasne.
W hotelu Russell. Na 38. Ulicy, tak?
Dobrze. Około czwartej?
Ja czuję to samo.
Wiem.
Do zobaczenia po południu.
Pa.
Idę po papierosy.
Jedna piłka do koszykówki.
Jedna piłka do nożnej, następna do koszykówki.
Duanie dostanie małą piłkę.
Co ci się stało w rękę? Chodź tu.
Co ci się stało w rączkę?
Pokaż.
Od dawna chciałem tu wstąpić.
- Mieszka pan w sąsiedztwie? - Przyjeżdża mój bratanek.
- Ile ma lat? - Cztery.
Zobaczmy, co my tu mamy.
- Pokaż. - Nie. Proszę nie ściągać.
Cudownie sobie pani radzi z dziećmi.
Dziękuję.
Naprawdę.
To pani jest pielęgniarką?
- Kto panu to powiedział? - Nie wiem. Pani...
- Pani Simmons? - Tak.
Kiedyś byłam pielęgniarką.
To cudowny zawód. Moja synowa...
Co pani zrobiła? Rzuciła to?
Tak.
Dlaczego?
BILET LOTNICZY NOWY JORK - BOSTON
Pomoże mi pani?
O co chodzi? Zgubiłeś się?
Musimy pogadać.
Za rogiem jest bar. Chodźmy na kawę.
Widziałeś?
Nic pani nie jest?
- W porządku? - Tak.
Nic mi nie jest.
- Zostawcie go w spokoju. - Nic pani nie jest?
Nic. Dziękuję.
Rozmawiałem z Johnnym Whitem ze Stowarzyszenia Prawników.
Kiedyś pracowała dla jednego z partnerów Concannona w Nowym Jorku.
Chciała przyjechać do Bostonu.
Jak bardzo nam zaszkodziła?
Nie wiem.
Unieważnimy proces.
Słyszałeś, co powiedziałem?
Nie chcę unieważniać procesu.
- Halo? - Czy jest Frank?
- Nie ma go tu. - A kiedy będzie?
Nie wiem.
Doktorze Towler.
Strona 406. "Przeciwwskazania do podania narkozy".
"Pacjent nie powinien przyjmować pożywienia dziewięć godzin
przed zastosowaniem narkozy". Poznaje pan?
Tak. Sam to napisałem.
Metodyka i praktyka w anestezjologii.
Ogólny podręcznik z tej dziedziny, zgadza się?
Zgadza.
- I pan go napisał. - Tak.
Strona 414.
"Jeśli w ciągu godziny przed narkozą pacjent jadł,
nie powinno się jej stosować, z powodu wysokiego ryzyka,
że pacjent zwróci resztki pokarmu do maski".
Czy to zdarzyło się Deborze Ann Kaye? Zwróciła resztki pokarmu do maski?
Zwymiotowała do maski, tak.
Ale one nie jadła w ciągu godziny przed zabiegiem.
Gdyby jadła godzinę przed przyjęciem do szpitala,
to czy zastosowanie narkozy byłoby zaniedbaniem?
Tak, byłoby zbrodnicze. Ale tak nie było.
Dziękuję.
- Panie Concannon? - Nie mam więcej pytań.
Dziękuję, dr. Towler.
Panie Galvin, replika?
Kaitlin Costello-Price.
Proszę się przedstawić.
Kaitlin Costello-Price.
Czy przysięga pani mówić prawdę i tylko prawdę?
- Przysięgam. - Proszę usiąść.
- Kaitlin Price. - Tak.
Była pani pielęgniarką dyżurną w St Catherine Labouré 12 maja 1976 roku,
w dniu przyjęcia Debory Ann Kaye?
Tak.
Czy to pani podpisała protokół przyjęcia?
- Tak. - To pani inicjały: "K.C."?
Kaitlin Costello.
To moje nazwisko panieńskie.
Pytała pani pacjentkę, kiedy spożyła ostatni posiłek?
Tak.
Co powiedziała?
Powiedziała, że zjadła obiad
godzinę przed przybyciem do szpitala.
- Godzinę? - Tak.
Czy wpisała pani cyfrę "jeden" do protokołu?
Oznaczającą jedną godzinę?
Wpisałam.
Jedną godzinę?
Tak.
Dziękuję.
Pański świadek.
Ma pan coś?
Zdaje sobie pani sprawę z kary za krzywoprzysięstwo?
- To przestępstwo. - Poważne przestępstwo.
- Nie popełniłabym go. - Nie?
Nie.
Przysięgła pani, że nie popełni pani krzywoprzysięstwa.
- Dopiero co pani przysięgała, tak? - Tak.
- Przed chwilą. - Tak.
Przysięgała pani na Boga, że powie pani prawdę.
Tak.
Chciałbym o coś zapytać.
Cztery lata temu, kiedy była pani pielęgniarką,
wiedziała pani, że ci lekarze, Marx and Towler,
oparli metodę leczenia Debory Ann Kaye na tym protokole przyjęcia,
który pani podpisała?
Czyż nie była to przysięga? Te inicjały: "K.C."
Podpisując, złożyła pani przysięgę,
nie mniej ważną od złożonej dzisiaj.
Zgadza się?
- Zgadza się? - Tak.
Zatem, co jest prawdą?
Przysięgła pani dzisiaj, że pacjentka jadła godzinę przed przyjęciem do szpitala.
Cztery lata temu przysięgła pani, że pacjentka jadła dziewięć godzin przed.
Które ze stwierdzeń jest kłamstwem?
Ci panowie mogli zawrzeć ugodę pozasądową.
Ale pragnęli procesu, aby oczyścić swoje nazwiska.
A pani tu przychodzi ledwo pamiętając, co było cztery lata temu i rujnuje im życie.
- Oni skłamali. - Oni skłamali?
Kiedy skłamali?
- Wie pani, co to kłamstwo? - Tak.
Przysięgała pani na formularzu, że pacjentka jadła 9 godzin...
- Nie napisałam tego. - Przyznała pani, że to pani podpis.
Podpisałam, tak.
Ale nie napisałam dziewiątki.
Napisałam jedynkę.
Nie napisała pani dziewiątki tylko jedynkę.
I pamięta to pani tak dokładnie po czterech latach?
Zrobiłam sobie kopię protokołu.
- Mam ją tutaj. - Sprzeciw.
Nie możemy zaakceptować kopii, skoro sąd widział już oryginał.
Ja o tym zdecyduję.
Proszę dalej.
Co panią skłoniło do zrobienia fotokopii nieistotnego papierka
i trzymania go przez cztery lata?
Wysoki Sądzie, ta...
Dlaczego pani to zrobiła?
- Pomyślałam, że może się przydać? - A dlaczego tak pani pomyślała?
Po...
Po operacji,
gdy ta biedna dziewczyna zapadła na śpiączkę, zawołał mnie dr Towler.
Powiedział mi,
że przyjął pięć ciężkich porodów pod rząd
i był zmęczony.
I wcale nawet nie spojrzał na protokół przyjęcia.
I kazał mi przerobić formularz.
Kazał zamienić jedynkę
na dziewiątkę.
Albo... mnie zwolni. Powiedział, że nigdy już nie znajdę pracy.
Za kogo oni się uważali?
Ja chciałam być pielęgniarką!
Nie mam więcej pytań.
Jest pani wolna.
Panie Galvin?
Nie mam nic więcej.
Panie Concannon?
Panie Concannon.
Dziękuję. Sprzeciwiamy się przyjęciu protokołu
i cytujemy McGee przeciw Stan Indiana, Stany Zjednoczone 131.2.
"Przyjęcie duplikatu w miejsce istniejącego oryginału
zakłada możliwość fałszerstwa i dlatego jest zabronione".
Zezwoliwszy obronie na przedstawienie świadka,
prosimy o werdykt w sprawie fotokopii.
Sprzeciwiamy się przyjęciu fotokopii.
Chwileczkę, panie Concannon.
Tak. Nie przyjmujemy dokumentu.
- Sprzeciw! - Odrzucony.
- Obiekcja! - Przyjęta do wiadomości.
Z prawnego punktu widzenia ma rację.
Niech przysięgli nie biorą pod uwagę zeznań panny Costello w sprawie kopii dokumentu.
Nie ma poparcia dowodowego.
Nie możemy przyjąć kopii zamiast oryginału.
Dziękuję. Co więcej, panna Costello jest świadkiem repliki.
Jak sąd wie, nie poinformowano nas o wystąpieniu panny Costello.
I, jako świadek niespodziewany, może jedynie zaprzeczyć zeznaniom.
Ponieważ jej zeznania dotyczą jedynie formularza, który i tak został odrzucony,
proszę o całkowite odrzucenie jej zeznań
oraz poinformowanie przysięgłych, aby całkowicie zlekceważyli jej wypowiedź.
- Tak, podtrzymuję. - Sprzeciw.
- Odrzucony. - Obiekcja!
Przyjęta do wiadomości. Dziękuję.
Nakazuję przysięgłym nie brać pod uwagę zeznań panny Costello.
Panna Costello była świadkiem repliki.
Jedyną repliką był dokument, który i tak nie został przyjęty.
Jej całe zeznanie musi być wykreślone z protokołu.
Nie powinni byli państwo go usłyszeć. To moja wina.
Proszę to wymazać z pamięci. Nie brać pod uwagę.
Prawnie, wszystko skończone.
Concannon był wspaniały.
Proszę mi opowiedzieć o Kaitlin Costello.
Nie ma nic do opowiadania. Wszystko wykreślono z protokołu.
Ale wierzy jej pan?
Panie Galvin?
Panie Galvin? Podsumowanie?
Tak często jesteśmy zagubieni.
Mówimy: "Błagam cię, Boże,
powiedz nam, co jest dobre, co prawdziwe".
Nie ma sprawiedliwości.
Bogaci wygrywają, biedni są bezsilni.
Jesteśmy zmęczeni słuchaniem ludzkich kłamstw.
I po jakimś czasie stajemy się martwi.
W pewnym stopniu. Uważamy się...
za ofiary.
I stajemy się ofiarami.
Stajemy się...
Stajemy się słabi.
Wątpimy w siebie, w nasze przekonania.
Wątpimy w nasze instytucje.
I wątpimy w prawo.
Ale dziś wy stanowicie prawo.
Wy jesteście prawem.
Nie jakaś książka i mecenasi.
Nie marmurowe posągi
czy atmosfera sądu.
To tylko symbole
naszego pragnienia
sprawiedliwości.
Są w sumie modlitwą.
Płomienną i przerażoną modlitwą.
Moja religia
głosi: "Czyń, jakbyś wierzył,
a wiara będzie ci dana".
Jeśli...
Jeśli mamy wierzyć w sprawiedliwość,
musimy wierzyć w siebie samych
i czynić sprawiedliwie.
Wierzę, że mamy sprawiedliwość w sercach.
Czy uzgodniliście wyrok?
Tak, Wysoki Sądzie.
Wysoki Sądzie, uzgodniliśmy wyrok na korzyść powoda, Debory Ann Kaye,
a przeciwko St Catherine Labouré i doktorom Towlerowi i Marxowi.
Czy mamy jakieś ograniczenia co do wysokości odszkodowania?
Chodzi mi o to...
Czy możemy przyznać wyższe odszkodowanie niż to, o jakie prosił powód?
Tak.
Nie ma żadnych ograniczeń, poza dobrą, opartą na dowodach oceną.
Proszę udać się na naradę, a gdy uzgodnicie wysokość odszkodowania...
Udało się.
Gratulacje.
Napisy dla Visiontext: Janusz Kiezik
Napisy ripował: Videomaniak